Technologiczne Przygotowanie Produkcji
-->
Tuleja - proces technologiczny wielowariantowy

Proces technologiczny tulei, część 6 – szlifowanie 5/5 (2)

Poprzedni wpis z serii: Proces technologiczny tulei, część 5.

Operacja 50 – szlifowanie

Na ilustracji 1 przedstawiono szkic technologiczny dla omawianej operacji technologicznej – szlifowanie walcowej powierzchni zewnętrznej na gotowo (finalny wymiar geometryczny). Zgodnie z zasadami rysunku technicznego technologicznego linie bardzo grube oznaczają powierzchnie obrabiane w danej operacji technologicznej.

Ilustracja 1. Proces technologiczny tulei - operacja 50 - szlifowanie.

Ilustracja 1. Proces technologiczny tulei – operacja 50 – szlifowanie.

 
Nr zabiegu: Opis zabiegu technologicznego:
10 Szlifować powierzchnię Ø50h6 jak na rysunku.

Operacja ta realizowana jest na szlifierce.

Szlifowania wzdłużnego

Wyróżnia się m.in. następujące metody szlifowania wzdłużnego zewnętrznych powierzchni walcowych:

  1. Przedmiot obrabiany wykonuje ruch obrotowy i posuwowy wzdłuż osi (w przypadku rozpatrywanym przedmiot klasy tuleja przemieszczałby się posuwowo wzdłuż swojej osi). Ściernica wykonuje ruch obrotowy i posuwowy poprzeczny.
  2. Przedmiot obrabiany wykonuje wyłącznie ruch obrotowy, a ściernica zarówno ruch obrotowy jak i posuwowy wzdłużny i poprzeczny.
Szlifowanie poprzeczne

Przedmiot obrabiany wykonuje ruch obrotowy. Ściernica wykonuje ruch obrotowy oraz ruch roboczy posuwowy poprzeczny. W ramach szlifowania poprzecznego wyróżnia się także szlifowanie kształtowe, w przypadku którego jedyna różnica polega na kształcie profilowym ściernicy.


Istotnym zagadnieniem jest dobór ściernicy i parametrów obróbkowych dla uzyskania żądanych efektów jakościowych szlifowania. Ściernicy dobiera się na podstawie:

  1. rodzaju obróbki: zgrubna lub wykańczająca;
  2. rodzaju materiału przedmiotu obrabianego poddawanego tej operacji.

To podstawowe kryteria doboru na początkowym etapie doboru ściernicy. Oprócz nich m.in. uwzględnia się wielkość powierzchni styku ściernicy z przedmiotem obrabianym (potocznie detalem). Czym większa średnica ściernicy oraz przedmiotu tym powierzchnia styku jest większa. Konsekwencją jest utrudnione wykruszanie się stępionych już ziaren materiału ściernego. Przedmiot obrabiany o niewielkiej średnicy wymaga ściernicy o większej twardości niż wałek o średnicy zdecydowanie większej.

Twardość ściernicy zależy także od rodzaju i stanu technicznego samej szlifierki, w tym od sztywności jej konstrukcji. Przy niezbyt dobrej sztywności szlifierki i występujących w związku z tym drganiach zaleca się stosowanie ściernic o większej twardości.


Podsumowanie

Operacja 50 szlifowania określonej powierzchni walcowej jest ostatnią operacją technologiczną związaną z obróbką części klasy tuleja w ramach procesu technologicznego wykorzystującego wyłącznie obrabiarki konwencjonalne. Kolejne operacje technologiczne to:

  • 60: kontrola techniczna ostateczna
  • 70: mycie, suszenie, konserwacja i pakowanie.

Kontrola techniczna ostateczna stanowi końcową weryfikację uzyskanych parametrów jakościowych: dokładności wymiarów geometrycznych oraz stanu warstwy wierzchniej obrobionych powierzchni (chropowatość, twardość jeżeli w grę wchodzi obróbka cieplna lub cieplno-chemiczna). Ze względu na charakter pomiaru twardości weryfikacji mogą być poddawane wybrane przedmioty, a nie wszystkie. Widoczny ślad wgłębnika może dyskwalifikować przedmiot ze względów funkcjonalnych. Z reguły utwardzone powierzchnie są szlifowane i zrealizowanie pomiaru twardości na takiej powierzchni prowadzi lokalnie do istotnego pogorszenia chropowatości co może mieć bardzo niekorzystny wpływ, szczególnie w kontekście współpracy ze sobą różnych części.

Mycie, suszenie, konserwacja oraz pakowanie wydają się być zabiegami nieco lekceważonymi lecz mają istotny wpływ na trwałość wytworzonych przedmiotów.

Źródła
  • Feld M., Podstawy projektowania procesów technologicznych typowych części maszyn, WNT 2000
  • Kapiński S., Skawiński P., Sobieszczański, Sobolewski J.Z., Projektowanie technologii maszyn, OWPW 2002
  • Puff T., Technologia budowy maszyn, PWN 1985
  • Rudaś T., Horczyczak M., Morek R., Materiały dydaktyczne – ZAOiOS WIP PW
  • Poradnik obróbki skrawaniem, SANDVIK Coromant
  • Solis H., Szlifierstwo, WSiP 1991
  • http://cnc.pl/porownanie-konwencjonalne-a-cnc.php

About author

morek

Rocznik 1973. W 1993 skończyłem Technikum Elektryczne Nr 1. W 1998 roku Wydział Mechaniczny Technologiczny i Automatyzacji (obecnie WIP) PW. 1997-2000 konstruktor narzędzi skrawających w F.W.P. VIS S.A. 2004. Doktorat z technologii kół zębatych. Technologie wytwarzania i procesy technologiczne to moja pasja.

Related Articles

3 komentarze

  1. Curiosity 24 lipca 2020 at 15:57

    W tym przypadku obróbka powierzchni zewnętrznej musi być wykonana względem otworu. Ale jeśli konstruktor nie narzuca by nam zachowania ścisłej współosiowości i bicia tych powierzchni nie musimy ich względem siebie obrabiać. Możemy szlifować powierzchnie zewnętrzną bazując na innej powierzchni zewnętrznej?

    • morek 29 lipca 2020 at 07:08

      Teoretycznie tak. To jednak nie zależy wyłącznie od tego czy jest zadeklarowany jakiś błąd czy nie. W przypadku części klasy tuleja otwór główny definiuje nam oś przedmiotu. Z tego powodu warto właśnie jego wykorzystać do ustalenia i zamocowania przedmiotu do operacji szlifowania powierzchni zewnętrznych. W rzeczywistości doświadczalna weryfikacja da odpowiedź i jeżeli ustalając na innej powierzchni również uzyskamy żądane dokładności i chropowatości, a z jakichś powodów jest tak nam wygodnie to realizujemy to tak jak nam pasuje. Podkreślę jednak, że w przypadku tulei to właśnie otwór główny definiuje oś przedmiotu. Może się okazać, że wykorzystanie innej powierzchni spowoduje, że będziemy mieli problem z równomiernością chropowatości na całym obwodzie i jeszcze problem z owalnością. Kiedyś wdrożenie produkcji z wykorzystaniem konwencjonalnych obrabiarek polegało na tym, że pierwsze obrobione przedmioty (nawet i 20) służyły do weryfikacji przyjętych założeń, w tym sposobu ustalania i zamocowania przedmiotu w obrabiarce.

  2. Curiosity 29 lipca 2020 at 16:59

    Interesuje się tym, bo muszę opracować proces wykonania tulei z otworem przelotowym wraz z pogłębieniem walcowym w osi przedmiotu. Nie mam co prawda narzuconych tolerancji kształtu ani położenia otworu względem powierzchni zewnętrznych. Długość otworu 180mm i średnica fi10h7 zmuszają mnie do zastosowania wiertła lufowego, pogłębiacza, rozwiertaka. Zastanawiam się czy uda mi się to wykonać wraz z toczeniem na tokarce cnc albo rewolwerowej. Bo jeśli nie to myślałem o obróbce zgrubnej na tokarce, wykonaniu otworu na gotowo na frezarce, toczeniu kształtującym i obróbce wykańczające z wykorzystaniem korków pasowych w otworze. W tym pogłębienie musiałoby być wykonane z pasowaniem H7. Cały proces jest tylko teoretyczny dla produkcji seryjnej. Ale jeśli nie musiałbym wykorzystywać w ogóle otworu znacznie by się to uprościło.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

YouTube



Kategorie

Statistics

  • 65 786
  • 6 212 295
  • 371 122
  • 177
%d bloggers like this: